1855: Ο αρχηγός των Ινδιάνων Ντουγάμι Σηάτλ στέλνει την απάντησή του στον Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών που ζητά ν΄αγοράσει τη γη της φυλής του.
Ο ουρανός που πάντα έχει ένα δάκρυ συμπόνοιας για το λαό μου, που μας φαίνεται αμετάβλητος και αιώνιος, μπορεί τώρα ν΄αλλάξει.
Σήμερα είναι καθαρός, αύριο όμως ίσως σκεπαστεί με σύννεφα.
Τα λόγια μου είναι σαν τ΄αστέρια. Ποτέ δεν αλλάζουν. Σ΄αυτά λοιπόν που θα πει ο Σηάτλ, μπορεί ο μεγάλος αρχηγός της Ουάσιγκτον να βασιστεί με σιγουριά, όπως βασίζεται στις εναλλαγές των εποχών.
Ο Μεγάλος Αρχηγός της Ουάσιγκτον μας στέλνει μήνυμα πως θέλει ν΄αγοράσει τη γη μας. Καλοσύνη του, παρόλο που ξέρουμε ότι δεν έχει ανάγκη τη φιλία μας.
Την πρότασή του πάντως θα τη σκεφτούμε καλά, γιατί ξέρουμε πως αν δε δεχτούμε, ο λευκός θα θελήσει με τα όπλα ν΄αρπάξει τη γη μας.
Ρωτάω όμως: Πως μπορεί κανείς να πουλά ή να αγοράζει τον ουρανό ή τη ζεστασιά της γης;
Η ιδέα μας φαίνεται περίεργη. Επειδή ακριβώς δεν μας ανήκουν η δροσιά του αέρα και η διαύγεια του νερού. Πως λοιπόν είναι δυνατόν να τ΄αγοράσετε; Πάντως μην ανησυχείτε: Θα πάρουμε την απόφασή μας.
Κάθε τι πάνω σ΄αυτή τη γη, είναι ιερό για το λαό μου.
Κάθε λαμπερή πευκοβελόνα,
Κάθε αμμουδερή ακρογιαλιά,
Κάθε κομματάκι ομίχλης στα σκοτεινά δάση,
Κάθε ξέφωτο,
Κάθε βούισμα εντόμου είναι ιερό στη μνήμη του λαού μου.
Είμαστε κομμάτι της γης κι αυτή πάλι ένα κομμάτι από μας. Οι χυμοί που τρέχουν μέσα στα δέντρα μεταφέρουν τις μνήμες του ερυθρόδερμου ανθρώπου.
Ο μεγάλος αρχηγός μας παραγγέλνει ότι θα μας εξασφαλίσει ένα μέρος έτσι που να μπορούμε να ζούμε άνετα μεταξύ μας. Οπως ο πατέρας που αποφασίζει για τα παιδιά του.
Ξέρουμε ότι ο λευκός δεν καταλαβαίνει τους τρόπους μας. Ενα κομμάτι γης μοιάζει σ΄αυτόν μ΄ένα οποιοδήποτε κομμάτι. Γιατί είναι ένας ξένος που έρχεται μέσα στη νύχτα και παίρνει ότι έχει ανάγκη.
Η γη δεν είναι συντροφός του, αλλά εχθρός του. Με την απληστία του θα την καταβροχθίσει και δεν θ΄αφήσει πίσω του τίποτα, παρά μόνο έρημο.
Βρίσκουμε χαρά στα δάση. Ίσως να μη το καταλαβαίνετε γιατί οι συνήθειές μας είναι διαφορετικές απ΄τις δικές σας.
Βρίσκουμε χαρά στα δάση. Ίσως να μη το καταλαβαίνετε γιατί οι συνήθειές μας είναι διαφορετικές απ΄τις δικές σας.
Το πεντακάθαρο νερό που κυλά στα ρυάκια και στα ποτάμια, μεταφέρει στο διάβα του και το αίμα των προγόνων μας. Το μουρμουρητό του είναι η φωνή τους. Κάθε φευγαλέα αντανάκλαση του φωτός πάνω στο διάφανο νερό των λιμνών εξιστορεί γεγονότα και παραδόσεις απ΄τη ζωή του λαού μας.
Τα ποτάμια είναι αδέρφια μας. Σβήνουν τη δίψα μας, μεταφέρουν τα κανώ μας και τρέφουν τα παιδιά μας.
Αν σας πουλήσουμε τη γη μας, μη ξεχάσετε να μάθετε και στα δικά σας παιδιά, πως τα ποτάμια είναι αδέρφια όλων μας.
Δεν καταλαβαίνω. Οι τρόποι μας είναι διαφορετικοί απ΄τους δικούς σας. Η όψη των πόλεών σας κάνει κακό στα μάτια του ερυθρόδερμου. Ο θόρυβος ταράζει τ΄αυτιά μας. Αλλά αυτό μπορεί να συμβαίνει επειδή είμαι ένας άγριος και δεν καταλαβαίνω.
Την αδικαιολόγητη απαίτηση ν΄αγοράσετε τη γη μας θα τη σκεφτούμε προσεκτικά. Αν δεχτούμε θα βάλω ένα όρο:
Ο λευκός άνθρωπος θα πρέπει να συμπεριφέρεται στα ζώα σα να ήταν αδέρφια του. Είμαι άγριος και δεν καταλαβαίνω γιατί ο λευκός αφήνει πίσω του χιλιάδες νεκρά αγριοβούβαλα, πυροβολώντας τα μόνο για το κέφι του μέσα από το σιδερένιο άλογο που καπνίζει ενω εμείς δε σκοτώνουμε παρά μόνο για να τραφούμε
Τι είναι ο άνθρωπος χωρίς τα ζώα; Αν εξαφανιζόνταν όλα τα ζώα ο άνθρωπος θα πέθαινε από μεγάλη πνευματική ερημιά.
Ο,τι συμβεί στα ζώα, θα συμβεί σύντομα και στον άνθρωπο.
Ξέρουμε τουλάχιστον αυτό: Η γη δεν ανήκει στον άνθρωπο. Ο άνθρωπος ανήκει στη γη. Κι ακόμα πως εμείς δε δημιουργήσαμε τον ιστό της ζωής, αλλά αποτελούμε μόνο μια ίνα μέσα σ΄αυτόν. Αν προκαλέσουμε κάποια καταστροφή στον ιστό οι συνέπειες θα έρθουν και σε μας τους ίδιους.
Πρέπει να το πάρουμε απόφαση: Η νύχτα και η μέρα δεν μπορούν να υπάρξουν την ίδια στιγμή. Ο ΛΑΟΣ ΜΟΥ ΡΩΤΑ: Την αδικαιολόγητη απαίτηση του λευκού να αγοράσει τη γη μας θα τη σκεφτούμε καλά. Ομως, ο λαός μου ρωτά: Τι θέλει να αγοράσει ο λευκός; Γίνεται να αγοράσει κανείς τον ουρανό ή τη γρηγοράδα της αντιλόπης;
Θα κάνετε, λοιπόν, ότι θέλετε επειδή ο ερυθρόδερμος θα υπογράψει ένα κομμάτι χαρτί και θα το παραδώσει στο λευκό; Τη στιγμή που δεν μας ανήκει η δροσιά του αέρα και το άφρισμα του νερού γιατί επιμένετε να τ΄αγοράσετε;
Ολοι μοιράζονται τον αέρα με την ίδια πνοή. Τα ζώα, τα δέντρα, ο άνθρωπος, μοιράζονται την ίδια ανάσα. Ο αέρας που έδωσε στον παππού μας την πρώτη του αναπνοή, θα πάρει και τον τελευταίο του στεναγμό.
Ο λευκός δεν φαίνεται να δίνει σημασία στον αέρα που αναπνέει: Οπως ο άρρωστος που του έχει εξασθενήσει η όσφρηση.
Πουθενά στις πολιτείες του λευκού δεν υπάρχει μια ήσυχη ειρηνική γωνιά. Δεν υπάρχει τόπος να σταθείς, ν΄ακούσεις το ξεπέταγμα των φύλλων την άνοιξη ή το βουητό των εντόμων.
Αλλά τι μένει απ΄τη ζωή όταν ο άνθρωπος δεν μπορεί να αφουγκραστεί το μοναχικό κάλεσμα του κοκκινολαίμη ή τις συζητήσεις των βατράχων τη νύχτα στη μικρή λίμνη;
Ισως είμαι άγριος και δεν καταλαβαίνω. Θα τη σκεφτούμε την πρότασή σας. Δεν έχει σημασία που θα περάσουμε το υπόλοιπο της ζωής μας. Τα παιδιά μας είδαν τους πατεράδες τους ταπεινωμένους. Οι πολεμιστές μας ντροπιάστηκαν. Μετά τις ήττες περνούν τις μέρες τους άσκοπα και δηλητηριάζουν τα κορμιά τους με δυνατό ποτό.
Μετά από λίγους χειμώνες, μετά από λίγα φεγγάρια, κανένα παιδί των μεγάλων φυλών, δε θα μείνει για να πενθήσει ένα λαό, που κάποτε ήταν δυνατός και με πολλές ελπίδες, όπως ο δικός σας σήμερα.
Τι να πενθήσω απ΄τον αφανισμό του λαού μου; Οι λαοί αποτελούνται από ανθρώπους και οι άνθρωποι έρχονται και φεύγουν όπως τα κύματα της θάλασσας. Ο καιρός της δικής σας παρακμής είναι ακόμα μακριά αλλά θα έρθει. Κανείς δεν ξεφεύγει απ΄το γραφτό του.
Μολύνετε το κρεβάτι σας και μια νύχτα θα πάθετε ασφυξία απ΄τα ίδια σας τα απορρίματα.
Αν ξέραμε τα όνειρα του λευκού...
Ο Θεός σας προσφέρει κυριαρχία στα ζώα, τα δάση και στους ερυθρόδερμους για κάποιο ιδιαίτερο λόγο. Όμως αυτός ο λόγος είναι ένα αίνιγμα για μας.
Είναι κάτι που δεν καταλαβαίνουμε όταν όλα τα αγριοβούβαλα εξοντώνονται, τα άγρια άλογα δαμάζονται, οι απόκρυφες γωνιές του δάσους μολύνονται απ΄τους ανθρώπους και η όψη των λόφων που είναι γεμάτη από λουλούδια γεμίζει απ΄τα καλώδια του τηλέγραφου.
Που είναι η λόχμη; ΕΞΑΦΑΝΙΣΜΕΝΗ
Που είναι ο αετός; ΕΞΑΦΑΝΙΣΜΕΝΟΣ
Αυτό είναι το τέλος της ζωής και η αρχή του θανάτου.
Οταν ο τελευταίος Ινδιάνος λείψει απο τη γη κι ο λευκός φέρνει στη μνήμη του το λαό μου σαν ένα θρύλο, οι ψυχές των νεκρών μας θα ταξιδεύουν σαν το σύννεφο πάνω στον κάμπο, θα γεμίζουν τις ακρογιαλιές και θα φιλοξενούνται στα δάση που αγάπησαν όπως το μωρό που αγαπά τον χτύπο της μητρικής καρδιάς. Ο λευκός δε θάναι ποτέ μόνος σ΄αυτό τον τόπο.
ΑΣ ΜΕΤΑΧΕΙΡΙΣΤΕΙ ΛΟΙΠΟΝ ΤΟΝ ΛΑΟ ΜΟΥ ΜΕ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ ΓΙΑΤΙ ΣΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ ΔΕΝ ΛΕΙΠΕΙ Η ΔΥΝΑΜΗ.
ΜΙΛΗΣΑ ΓΙΑ ΘΑΝΑΤΟ; ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΑΝΑΤΟΣ. ΜΟΝΟ Η ΕΝΑΛΛΑΓΗ ΤΩΝ ΚΟΣΜΩΝ....
Πρέπει να ξέρετε ότι κάθε σωματίδιο της γης είναι ιερό για το λαό μου. Κάθε λαμπερό φύλλο, κάθε αμμουδιά, κάθε ομίχλη στο σκοτεινό δάσος, κάθε ξέφωτο και κάθε έντομο με το βούισμα του είναι ιερό στη μνήμη και στην εμπειρία του λαού μου. Ο χυμός που τρέχει μέσα στα δένδρα περιέχει τις μνήμες του ανθρώπου με το ερυθρό δέρμα. Οι πεθαμένοι του λευκού ανθρώπου λησμονούν τη γενέτειρά τους όταν πάνε να περπατήσουν στ' άστρα. Οι δικοί μας πεθαμένοι ποτέ δεν ξεχνούν αυτήν την όμορφη γη, γιατί η μητέρα του ανθρώπου έχει ερυθρό δέρμα.
ΦΑΙΔΡΑ ΦΩΤΕΙΝΟΥ